Hierdonder lees je hoe pubermeisjes zich zouden kunnen voelen! Onzeker..

Heb jij dat ook weleens?! Het gevoel dat iedereen naar je kijkt? Laatst liep ik op straat en zag een paar meisjes lopen. Ze waren denk ik net zo oud als ik. Ze zagen er knap uit. Mooie merkkleding, hakschoenen en supertrendy oorbellen. Daar kwam ik langs op mijn fiets. Ik had ze wel gezien, maar keek ze niet aan. Vanuit mijn ooghoeken zag ik ze gniffelen. Het ging over mij. Dat weet ik gewoon zeker. Waarom zouden ze dat doen? Zag ik er raar uit? Misschien moet ik me ook maar gaan kleden zoals zij. Ook van die mooie sieraden gaan vragen aan mijn ouders. Op zoek gaan naar die nieuwste enkellaarsjes.

Op school kwam ik ze later tegen, in de pauze. Ze zitten ook in de 2e klas. Dit kon ik zien aan hun klassenboek. Exe9n meisje uit dat groepje had haar haar zo mooi zitten. Een hoge staart met een hele bos krullen. Ik heb stijl haar. Dat vind ik niet mooi. Ik zou ook zo graag van die krullen willen hebben. Dan weet ik zeker dat de jongens ook naar mij zullen kijken. Of misschien toch niet?

Waar kijken jongens eigenlijk naar? Als meisje moet je echt goed je best doen om in de picture te komen bij een leuke jongen. Het lijkt erop dat de mooie meisjes hier niets voor hoeven te doen. Alhoewel ze vaak ook mooie kleding en sieraden dragen.

Ik ben niet zo mooi als zij. Als ik x92s morgens in de spiegel kijk, dan doe ik het liefst het lampje dat daarboven hangt, uit. Ik doe zxf3 mijn best, en toch lukt het me niet. Misschien ligt het aan mijn mascara. Ik heb gewoon een mascara van Etos, een huismerk. Niet zo bijzonder. Ik denk dat ik die van Miss Maybelline ook maar moet gaan kopen. Die maakt natuurlijk mijn wimpers veel langer. Net als wat je bij die reclames altijd ziet.

Nee, ook daar zal ik nooit terecht komen. Al lijkt dat me hartstikke gaaf. Een keer meespelen in een reclame spotje. Dat mooie meisje van mijn school zou dat wel kunnen. Ik niet, ik ben niet zo mooi. Zij heeft de perfecte lach. De perfecte lippen. De perfecte ogen. Elke jongen zou haar wel willen.

Ik heb nog nooit een vriendje gehad. Eigenlijk ben ik daar ook te bang voor, al mis ik de aandacht van de jongens wel. Ze kijken nooit naar me. Maar als ik verkering zou hebben, zou ik echt niet weten wat ik moest doen. Hij zou ook niets aan me hebben. Het is maar beter dat ze naar die mooie meisje toetrekken. Daar hebben ze veel meer aan.

Als ik mijn kamer rondkijk, zie ik posters hangen. Posters van mannelijke idolen. Ik zou weleens willen weten hoe die kussen. Hoe die echt zijn. Mijn spijkerbroek hangt over mijn bureaustoel. Ik heb hem net nieuw. Ik zal maar niet aan iedereen vertellen waar ik die heb gekocht. Dan lacht meteen iedereen me uit. Maar ik vind hem best leuk, en hij was nog goedkoop ook. Mijn geld besteed ik liever aan andere dingen. Creatieve dingen. Ik schilder graag. Of maak kaarten. Mijn oma vind ze prachtig, zoals ze dat altijd zegt.

Zij is een persoon die me begrijpt. Bij andere, op school, heb ik dat gevoel helemaal niet. Ik heb altijd het idee dat ik iets van mezelf moet verstoppen. Het idee dat ik niet helemaal kan zijn wie ik ben. Misschien wel omdat ik niet die merkkleding, trendy sieraden en nieuwste laarsjes koop.

Ik vind het best moeilijk.
Wanneer weet ik nou wie ik eigenlijk ben?
Wat ik eigenlijk zelf wil?
Wat ik kan..

Hierdonder lees je hoe pubermeisjes zich zouden kunnen voelen! Onzeker..

Heb jij dat ook weleens?! Het gevoel dat iedereen naar je kijkt? Laatst liep ik op straat en zag een paar meisjes lopen. Ze waren denk ik net zo oud als ik. Ze zagen er knap uit. Mooie merkkleding, hakschoenen en supertrendy oorbellen. Daar kwam ik langs op mijn fiets. Ik had ze wel gezien, maar keek ze niet aan. Vanuit mijn ooghoeken zag ik ze gniffelen. Het ging over mij. Dat weet ik gewoon zeker. Waarom zouden ze dat doen? Zag ik er raar uit? Misschien moet ik me ook maar gaan kleden zoals zij. Ook van die mooie sieraden gaan vragen aan mijn ouders. Op zoek gaan naar die nieuwste enkellaarsjes.

Op school kwam ik ze later tegen, in de pauze. Ze zitten ook in de 2e klas. Dit kon ik zien aan hun klassenboek. Exe9n meisje uit dat groepje had haar haar zo mooi zitten. Een hoge staart met een hele bos krullen. Ik heb stijl haar. Dat vind ik niet mooi. Ik zou ook zo graag van die krullen willen hebben. Dan weet ik zeker dat de jongens ook naar mij zullen kijken. Of misschien toch niet?

Waar kijken jongens eigenlijk naar? Als meisje moet je echt goed je best doen om in de picture te komen bij een leuke jongen. Het lijkt erop dat de mooie meisjes hier niets voor hoeven te doen. Alhoewel ze vaak ook mooie kleding en sieraden dragen.

Ik ben niet zo mooi als zij. Als ik x92s morgens in de spiegel kijk, dan doe ik het liefst het lampje dat daarboven hangt, uit. Ik doe zxf3 mijn best, en toch lukt het me niet. Misschien ligt het aan mijn mascara. Ik heb gewoon een mascara van Etos, een huismerk. Niet zo bijzonder. Ik denk dat ik die van Miss Maybelline ook maar moet gaan kopen. Die maakt natuurlijk mijn wimpers veel langer. Net als wat je bij die reclames altijd ziet.

Nee, ook daar zal ik nooit terecht komen. Al lijkt dat me hartstikke gaaf. Een keer meespelen in een reclame spotje. Dat mooie meisje van mijn school zou dat wel kunnen. Ik niet, ik ben niet zo mooi. Zij heeft de perfecte lach. De perfecte lippen. De perfecte ogen. Elke jongen zou haar wel willen.

Ik heb nog nooit een vriendje gehad. Eigenlijk ben ik daar ook te bang voor, al mis ik de aandacht van de jongens wel. Ze kijken nooit naar me. Maar als ik verkering zou hebben, zou ik echt niet weten wat ik moest doen. Hij zou ook niets aan me hebben. Het is maar beter dat ze naar die mooie meisje toetrekken. Daar hebben ze veel meer aan.

Als ik mijn kamer rondkijk, zie ik posters hangen. Posters van mannelijke idolen. Ik zou weleens willen weten hoe die kussen. Hoe die echt zijn. Mijn spijkerbroek hangt over mijn bureaustoel. Ik heb hem net nieuw. Ik zal maar niet aan iedereen vertellen waar ik die heb gekocht. Dan lacht meteen iedereen me uit. Maar ik vind hem best leuk, en hij was nog goedkoop ook. Mijn geld besteed ik liever aan andere dingen. Creatieve dingen. Ik schilder graag. Of maak kaarten. Mijn oma vind ze prachtig, zoals ze dat altijd zegt.

Zij is een persoon die me begrijpt. Bij andere, op school, heb ik dat gevoel helemaal niet. Ik heb altijd het idee dat ik iets van mezelf moet verstoppen. Het idee dat ik niet helemaal kan zijn wie ik ben. Misschien wel omdat ik niet die merkkleding, trendy sieraden en nieuwste laarsjes koop.

Ik vind het best moeilijk.
Wanneer weet ik nou wie ik eigenlijk ben?
Wat ik eigenlijk zelf wil?
Wat ik kan..

Het lijkt een normale dag, zoals je altijd wel kunt verwachten. Koninginnedag. Een dag vol feest, oranje en vlaggetjes. Dat is wat we in ieder geval dachten. Totdat ik in de auto het ongeloof op de radio hoorde over een auto die tegen ‘De Naald’ was gereden. Je hoorde het aan de stemmen, vol emotie. We waren onderweg naar Nijmegen, en heb er verder niet echt bij stilgestaan. Ik wist namelijk niet dat het zxf3 erg was, totdat ik op de terugweg hoorde dat alle activiteiten en festivals waren afgelast in Apeldoorn en andere grote steden. Een drama, een aanslag. De vlaggen hingen nu half stok in plaats van voluit. Verschrikkelijk. Het geeft het Koninklijke feest meteen een andere sfeer. Beklemmend en gexebmotioneerd. Waarom?

Ook al was ik een puber die geen hulp wilde en alles zelf wilde oplossen, toch was ik blij dat ik altijd bij mijn ouders terecht kon. Zo hoorde ik laatst een gesprek tussen een oma en haar kleinkinderen. ”Hoe vaak gaan jullie nu naar de BSO (buitenschoolse opvang)?” Haar kleinkind van ongeveer 6 jaar zegt: ”2 keer, en dan gaan we eerst Lisa (het jongere zusje) wegbrengen naar de crxe9che, en daarna gaan wij naar school. Tussen de middag blijven we dan over op de BSO naast onze school en nxe1 school worden we opgehaald met een busje. Dan gaan we naar de andere BSO”. Oma zegt: ”En gaat mama dan ‘s ochtends met de trein van 8.30 uur?”, waarop het jongetje antwoorde: ”Weet ik veel, dat moet je maar aan mama vragen hoor!”.

Ik besefte ineens hoeveel deze kinderen waarschijnlijk zullen missen. Alhoewel ze ook weer niet anders kennen. Het lijkt wel alsof de kinderen en de ouders een leven naast elkaar leiden in plaats van met elkaar! Ik snap nu wel waar al die hechtingsproblematiek vandaan komt..

Sommige dingen zijn lastig. Lastig om te onthouden, lastig om te benoemen, lastig om te vragen, lastig om te schrijven, lastig om te bedenken, lastig om te leren. En toch ben je er iedere dag mee bezig. Je leven bestaat uit verschillende processen. Processen waarin je verschillende dingen tegenkomt. Dingen die je normaal moeilijk zou vinden, ga je dan gewoon doen, ben je aan toe! Ook zo lastig is een studie kiezen. Ik vond het ontzettend moeilijk, maar ik heb het wel gewoon gedaan. Met allerlei omwegen en overwegingen en moeilijkheden, ben ik dan nu eindelijk terecht gekomen waar ik op dit moment zou willen zijn en zou willen leren. De opleiding HBO Pedagogiek. Zo’n 45 boeken. Boeken over peuters, schoolkinderen, pubers, adolescenten. Boeken die ik lees omdat het bij mijn studie hoort. Maar niet alleen dat. Ook omdat het interessant is, en het nu leuk is om te leren. Een fijne sfeer, leuke mensen en interessante vakken dragen daar ook hun steentje aan bij heb ik nu gezien.

Hoe is het bij jullie op school, werk? Vind jij het leuk om te leren?

Liefs!

Zie hieronder:

Na een urenlange reis wil je dan eindelijk weleens ontdekken wat er in dat vakantieland te doen is. Engeland! Nooit gedacht dat het daar zo mooi zou zijn! Een prachtige locatie waar wij zaten. Alles. Strand, bos, tussen de weilanden, beekjes, heuvels, rotsen. Super! Wij storten ons de eerste dag meteen al in een spannend avontuur. De verhuurder vertelde dat we een prachtige wandeling konden maken door de weilanden naar de zee. Wij wilden dat wel uitproberen! Alleen ontdekten we al een snel een nadeel tijdens het wandelen. Hadden we maar laarzen aangedaan, want daar stonden we dan met onze schoenen in de modder. We bedachten allerlei hindernissen over plankjes, boomstammen, elkaar optillen. En met enige handigheid lukte het wel. Het laatste stukje van onze wandeling was trouwens prachtig. Tussen het hoge gras, met zx92n allen op een rij, langs een schitterend beekje in de zon! De zee! Verkoeling! Of niet? Meteen gingen mijn vader, broertje en ik aan de slag om fossielen te zoeken. Die kans wilden we niet missen, we zaten immers aan The Jurassic Coast! En dat is geen fabeltje, want we hebben genoeg gevonden!

Dan de terugweg. Dat nog meer spanning belooft. We wilden nu via de gewone bergweggetjes teruglopen, zonder modder aan onze voeten. Het bleek toch wat gevaarlijker te zijn. Die bergweggetjes hebben veel bochten, en die autox92s rijden daar ook niet altijd zo langzaam. Dus onderweg hebben we onze weg afgesneden. Midden door het weiland. We liepen van boven naar beneden, waar we ineens een hele groep stieren zagen staan. Goed, wat nu? Relaxed, gewoon rustig doorlopen. Totdat je erachter komt dat je ingesloten zit tussen stieren en een beekje. We moesten wel naar de overkant, anders konden we niet naar huis. Mijn broertje en ik vonden al snel een boomstam om overheen te klimmen. De rest is door mijn moeder over het water getild. Maar mijn vader? Die wilde zx92n schoenen niet verpesten, en is dus op het laatste moment ook maar over een boomstam gegaan terwijl de stieren achter hem aan kwamen. Het duurde even, maar uiteindelijk waren we x91veiligx92 aan de overkant, dachten wex85De stieren kwamen door het water heen naar ons toe. Leuk, nog meer modder. Ik vond een hek waar we over heen konden klimmen om te wachten tot die vervelende beesten weggingen. Na een kwartier de stoet voorbij te hebben zien komen, gingen we snel naar huis. Weg van de stieren. En thuis, lekker in bad! Hmm..Maar het was wel leuk hoor

Hxe9t toppunt van romantiek! Wat is deze musical mooi zeg! Er zit zoveel gevoel bij, zoveel emoties. Persoonlijk vind ik de musical mooier dan de film. Je kunt je helemaal in het verhaal storten, en meegaan met de emoties van de spelers. Een musical met zo weinig decor, en toch zo mooi! Allemaal vanwege de geweldige dansen! Kippenvel!

Klik op het plaatje voor meer informatie:

Een heel mooi verhaal dat zich afspeelt in Frankrijk tijdens de Franse revolutie. Een verhaal met achtervolging, oprakelende liefde, gevecht, moed! Het is een musical, een verhaal waar je van moet houden. Maar ik vind hem geweldig!

Klik op het plaatje om meer over het verhaal te lezen:

Ik ben toch een beetje verslaafd geraakt aan de verhalen van Narnia. Prachtige films, met een prachtige boodschap. Prins Caspian gaat verder op het boek ”Het betoverde land achter de kleerkast”. Heb je de film nog niet gezien, ik raad hem je echt aan! Het is meer dan alleen maar een verhaal. Kun jij ontdekken wat de boodschap is?

Klik op het plaatje voor een trailer: